iklees

Molly Bolt groeit op in een arme gezin, in Pennsylvania en Florida. Ze is geadopteerd, een bastaard, en weigert zich neer te leggen bij allerlei vooroordelen over haar herkomst. Ze is intelligent en sportief, en daardoor lukt het haar om haar povere start in het leven achter zich te laten, maar toch loopt ze iedere keer weer aan tegen nieuwe obstakels. Als het niet is omdat ze vrouw is, dan wel omdat ze homoseksueel is. Ze beseft dat ze nooit in de geëigende vakjes van haar tijd zal — of wil — passen, en dat ze niet anders kan dan haar eigen plan trekken.

‘Connie!’ Carolyn shrieked. ‘We are not queer. How can you say that? I’m very feminine, how can you call me queer? Maybe Molly, after all she plays tennis and can throw a football as far as Clark, but not me.’
Carolyn was dropping her beads, all right. I tried to pretend I didn’t know she’d run a number like that when cornered, but I knew it inside. A delicate whiff of hate curled round my nostrils, I’d like to bust her feminine head.
‘What does Molly’s tennis have to do with it?’ Connie was becoming increasingly confused.
‘You know, lesbians are boyish and athletic. I mean Molly’s pretty and all that but she’s a better athlete than most of the boys that go to this school, and besides she doesn’t act like a girl, you know. I just love Molly. That doesn’t make me queer.’
Quiet anger was in Connie’s voice as she faced Carolyn. ‘Well, I’m about fifteen pounds overweight, hefty is what I believe it’s called, plus I don’t remember that I’ve ever cooed and giggled in true female fashion, so why don’t you come right out and call me a dyke too if that’s how your mind is misfunctioning?’
Carolyn was genuinely stunned. ‘Oh, I never meant that about you. You’re just straightforward. Anyway, you’re lazy, that’s why you’re fat. The last thing you are is athletic. You’re the careerwoman type.’

Er zit een hoop humor in het verhaal: Molly laat het allemaal van zich afglijden en doet waar zij zin in heeft. Maar toch is het uiteindelijk erg triest dat ze altijd op haar hoede moet zijn en zelden, vanzelfsprekend, wordt geaccepteerd. Uit het bio’tje van de auteur achterin het boek, blijkt dat dit verhaal behoorlijk autobiografisch is. Ik weet niet of ik nu positief of juist negatief moet vinden, dat Rita Mae Brown — voor zover ik weet, in elk geval — vooral bekend is geworden door de onderhoudende, maar toch overwegend knusse, gezellige ‘Mrs Murphy’ reeks.