Ik hou van taal en van lezen, van boeken en van bibliotheken
Mr Unwin is klerk bij het Agentschap; hij beheert de dossiers van de succesvolle detective Sivart. Op een dag wordt Unwin, tot zijn verbazing en ontsteltenis, gepromoveerd tot detective. Sivart is verdwenen, en hij is het best bekend met diens zaken, dus moet hij nu Sivart opsporen. Al snel ontdekt Unwin dat Sivart zich in de luren heeft laten leggen door Enoch Hoffmann en zijn criminele entourage, en dat de dossiers dus vol staan met fouten en onwaarheden. Hoffmann is nog steeds actief, en vecht met het Agentschap om de dromen van de stadsbewoners. Het achttiende hoofdstuk in het Handboek, over droomdetectie, zou Unwin moeten helpen, maar dat hoofdstuk is na de eerste editie geschrapt en alleen nog te vinden in een zeldzaam exemplaar van die eerste druk.
“Mr. Unwin, you saw the third archive. What the Agency always needed was an honest-to-goodness record, not just of our work but of the city’s work. Its secrets, its thoughts, its dreams — good and bad. They’re down there in our basement, the whole shebang. It’s only because of Hoffmann that any of it’s necessary. He’ll twist the world out of whack if we don’t keep a watch on things.”
For a moment Unwin found himself wanting to be convinced. It would be safer for everyone, he thought, to keep those records, to make more of them, to document everything they could see, to possess forever the solutions to those mysteries for which each person was treasury, keeper, and key.
But if everything is knowable, then nothing is safe, and the sentinels are unwelcome guests, mere trespassers. Not an antidote to the enemy — only his mirror.
Met een ‘hard-boiled’ uitgangspunt, maar in een wereld die op een aantal cruciale punten afwijkt van de werkelijkheid. Qua uitgangspunt — gumshoe met een twist — deed het me denken aan Brin’s Kiln People, qua sfeer aan Momo en de Tijdspaarders van Michael Ende, maar dan met een wat rauwer (volwassen) randje. Aangenaam leesvermaak.
Chapter 9 On Documentation: It is not enough to say that you have had a hunch. Once written down, most such inklings reveal themselves for what they are: something to be tossed into a wishing well, not a file.
