iklees

De sportdag van Sudeley Hall Prep eindigt met de vondst van een dode leerling, gewurgd in een hooiberg. Leraar Michael Evans laadt al snel de verdenking van de politie op zich: hij was immers op rond de tijd van de moord ook bij de hooiberg, voor een klandestiene afspraak met de vrouw van het schoolhoofd. Nigel Strangeways — een vriend van Michael — komt de belangen van de school behartigen. Hij gaat ervan uit dat er een andere dader moet zijn en verzamelt genoeg aanwijzingen om een theorie op te kunnen baseren. Maar geen enkel bewijs dat in een rechtszaal zou voldoen… Zelfs niet als er bij een volgend sportevenement weer een moord wordt gepleegd.

Soon the superintendent comes in to the Day Room. The boys eye him in that deceptively polite, appraising silence with which boys in the mass are wont to receive a stranger. Armstrong looks almost fidgety, if such a human Everest could be said to fidget. But, encouraged by the receptive looks of his audience, he passes his forefinger once round the inside of his collar, assumes his most avuncular expression, and plunges in:
“You have all heard that an unfortunate accident has occurred. I have been sent to inquire into it, and I hope that if andy of you young gentlemen can give me assistance, you will do so.” He has begun well. The most captious juvenile critic can find nothing to lay hold of here; and the idea of assisting the police has gone down splendidly. The superintendent feels he is passing this test with honours, and resumes more expansively: “Now all I want to know at present is, did any of you notice whether your playmate was at lunch, or see anything of him afterwards?” An invisible shudder passes over the assembly, starting from the veteran critics of the Fifth form at the back, and communicating itself like a ground-swell to the small boys at the superintendent’s feet. Yes, he has put his foot in it all right. One word has changed him from a potential hero to a figure of fun. For some weeks now the word “playmate” is to be a stock joke and a great weapon of offence, and it would take him many more weeks to live down the effect of it.

Net als in The Morning After Death heeft Strangeways al vrij snel een donkerbruin vermoeden (en, in de ware whodunnit-traditie, de lezer heeft alle informatie om tot dezelfde verdenking te komen). In dit boek is dat minder irritant dan in het vorige — dat trouwens veel later is geschreven — omdat het hier niet gaat om informatie die alleen aan de lezer wordt onthouden, maar die de detective nog met niemand wil delen wegens het gebrek aan bewijs.