iklees

Aan het einde van WOII heeft de jonge bioloog Liam Connor meegemaakt hoe een aanval van de Japanners met een biologisch wapen ternauwernood werd afgeslagen. Hij heeft daarbij één cilinder met de dodelijke Uzumaki-schimmel in handen gekregen en heeft daarna de rest van zijn leven besteed aan het zoeken naar een tegenmiddel. Als hij ver in de tachtig is, wordt hij ontvoerd en gemarteld door een Chinese dame — blijkbaar op zoek naar de Uzumaki — maar Liam ontsnapt door zelfmoord te plegen. Zijn collega, nano-technicus Jake Sterling, en zijn kleindochter Maggie — ook biologe — proberen te achterhalen wat er met Liam is gebeurd en ontdekken het geheim dat hij zijn hele leven verborgen heeft gehouden. Ze ontdekken ook, dat hij niet als enige bezig was met de schimmel en een tegenmiddel.

‘Dat lijkt me duidelijk,’ zei Vlad. ‘Het principe van de defensieve asymmetrie. De Wet van Connor, zoals in de jaren vijftig uitgevonden door jouw grootvader: als je een remedie maakt, maak je een wapen.
‘Ik begrijp het nog steeds niet.’
‘Tijdens de Vietnamoorlog hebben we — waarmee ik het Amerikaanse leger bedoel — overwogen om in het geheim pokken in te zetten tegen de Noord-Vietnamezen in Laos. Waarom? De Amerikanen waren ertegen ingeënt en de Noord-Viernamezen waren dat niet. Het pokkenvirus werd een potentieel wapen, omdat wij over de remedie beschikten en de Vietnamezen niet.’
Jake zei: ‘Zo zit het ook met de Uzumaki. Toen de Japanners hem hadden, beschikte Japan nog niet over penicilline, en daarom waren zij veilig. De Amerikanen waren dat niet. Maar later, toen de hele wereld penicilline gebruikte, was iedereen vatbaar geworden en was de Uzumaki niet langer een wapen meer.’
‘Correct,’ zei Vlad. ‘Maar als onze wetenschappers in Detrick [USAMRIID] met een remedie komen…’
‘De Wet van Connor,’ zei Jake. ‘Dan wordt het weer een wapen. Maar dit keer zouden wij het wapen in handen hebben. Zolang we maar het enige land zijn dat over een remedie beschikt.’

Niet alleen een spannend boek, maar één dat ook vragen oproept over hoe er in het verleden — en nu — wordt omgegaan met biologische oorlogsvoering. Van bijna alles kan een wapen worden gemaakt, als het je weinig kan schelen hoeveel onschuldige slachtoffers er vallen.