Louisa Bryce, de naam die zij heeft aangenomen nadat ze haar belager had vermoord en haar zelfmoord geënsceneerd, begeeft zich nu in welgestelde kringen. Onder haar vermomming van Emma Ashton’s saaie nicht van het platteland, doet ze onderzoek voor een sensatieblad. Ze probeert misdadigers uit de hoogste kringen, die overal mee wegkomen, aan de schandpaal te nagelen. Haar onderzoek naar Elwin Hastings brengt haar in contact met Anthony Stalbridge, die merkwaardigerwijs door haar gefascineerd lijkt. Louisa is ervan overtuigd dat hun relatie nooit meer kan worden dan een zakelijke samenwerking met wat heimelijke passie, want ze wil niet liegen, maar kan hem ook nooit de waarheid over haar verleden onthullen.
Keukenmeidenroman, maar wel van de onderhoudende soort. Het stramien is erg vergelijkbaar met The Perfect Poison en ik kan me voorstellen dat ik daar over een paar boeken op uitgekeken raak. De heldinnen van deze twee boeken zijn vergelijkbaar — bijna onderling uitwisselbaar — maar ook sympatiek. Vrouwen in een tijd, het hoogtepunt van het Victoriaanse tijdperk, waarin ze weinig mogelijkheden hadden maar deze twee er toch in slagen om zichzelf staande te houden.
‘The people there give the women training on a new device called a typewriter. Have you heard of such machines?’
He smiled. ‘My father invented one. He is still working on improvements. He believes it will revolutionize many aspects of industry and business.’
‘He’s right.’ Louisa suddenly glowed with enthusiasm. ‘It is a marvelous device. The people at The Agency say that there will soon be a typewriter in every business establishment in the country. Of course, that means that there is a growing need for people who are skilled in operating them.’
‘I see. The Agency supplies typists to employers.’
‘Yes. Because the skill is rare, many businesses are only too happy to hire trained women for such positions. The people at The Agency tell me that typewriters are opening up a whole new field of respectable employment for females. It is very exciting.’