iklees

De leraar van een klein dorpje aan zee wordt verdacht van moord. Hij reist naar Parijs om de hulp in te roepen van Maigret, die met hem mee terugreist — omdat het net lente is, hij zin heeft in oesters, en de verhalen over het dorp herinneringen oproepen aan zijn jeugd. In het dorpje ontdekt Maigret dat het bewijs tegen de leraar zeer summier is; hij is vooral een buitenstaander. De vermoorde vrouw was door niemand geliefd, maar wel één van hun.

Dans l’esprit de Maigret c’était plus compliqué que ça. Cela lui arrivait souvent. On aurait pu dire qu’à chaque nouvelle enquête son humeur suivait plus ou moins la même courbe.
Au début, on voit les gens de l’extérieur. Ce sont leurs petits travers qui ressortent le plus et c’est amusant. Puis, petit à petit, on se met dans leur peau, on se demande pourquoi ils réagissent de telle ou telle façon, on se surprend à penser comme eux et cela devient beaucoup moins drôle.
Peut-être que, beaucoup plus tard, quand on les a vus tant et tant qu’on ne s’étonne plus de rien, il est possible d’en rire, comme le docteur Bresselles.
Maigret n’en était pas là. Les gosses le préoccupaient. Il lui semblait qu’il y en avait au moins un, quelque part, qui devait vivre une sorte de cauchemar en dépit du soleil léger qui baignait toujours le village.

Vooral uit de bieb geleend om mijn Frans weer een beetje te oefenen, en dan is zo’n boekje van krap 200 pagina’s op paperbackformaat met niet al te ielige lettertjes heel geschikt. Het taalgebruik van Simenon is — in het algemeen — niet heel ingewikkeld; zijn concrete manier van beschrijven, ook al zijn het soms mooie schetsjes van het dorp en zijn bewoners, maakt het verhaal goed te volgen zonder al te vaak een woordenboek te hoeven raadplegen.