iklees

Angel Tungaraza is een Tanzaniaanse, die wegens het werk van haar man aan de universiteit in Kigali nu in Rwanda woont. Ze heeft een eigen bedrijfje: het bakken van speciale taarten op bestelling. Haar klanten zijn niet alleen de buitenlanders van de compound waar ze zelf woont, maar ook veel Rwandezen. Van haar Rwandese klanten en kennissen leert ze meer over de genocide, die inmiddels enige jaren voorbij is maar diepe sporen heeft nagelaten. Zelf draagt zij de gevolgen van een ander groot Afrikaans probleem: haar vijf kleinkinderen, van haar zoon en haar dochten, wonen bij haar, omdat hun ouders zijn overleden. Haar zoon is doodgeschoten bij een overval, maar was anders toch overleden aan AIDS. En de waarheid over de dood van haar dochter kan Angel ook niet langer negeren.

‘And how have you been taking care of these children, Jeanne d’Arc?’
‘At first — afterwards — we went back to our family’s farm. We grew potatoes and cassava there, and some bananas. But is was very difficult for us because the ment that we had seen kill our family, they were still there, they were our neighbours on the other hills. Some people came from an organization, some Wazungu, and they tried to help us, but they could not find anybody from the boy’s family who was still alive. Really, we could not stay there. Then we all came to Kigali.’
‘And you have been prostituting yourself since then?’
‘Yes, Auntie. Those men had already violated me. I was already spoiled, so it didn’t matter. But my sisters were not spoiled, so I wouldn’t let them work. My work pays for their schooling and our clothes and food, and also our rent.’ She flashed a beautiful, shy smile at Angel.
‘Eh, I’m proud of you, Jeanne d’Arc.’
‘Thank you, Auntie. Now my first sister, Solange, she’s going for her confirmation in the church, and I want her to have a party with her friends so celebrate. I’ve come to ask Auntie to make a cake for her party.’

In één ruk uitgelezen. Angel doet als personage erg denken aan Mma Ramotswe, maar door het land waar ze woont en haar eigen situatie is het een stuk minder rooskleurig beeld dat wordt geschetst. Misschien worden de personages daardoor alleen maar boeiender, en het ‘happy end’ nog beter.