iklees

In 2200 is de mensheid al enige tijd in staat tot ruimtevaart. Er zijn op een paar planeten in omliggende zonnestelsels sporen gevonden van denkende wezens, en archeologie heeft — letterlijk — een grote vlucht genomen. Eén van de grote raadsels zijn de ‘monumenten’ die zijn aangetroffen her en der op planeten en die allemaal gemaakt lijken te zijn door dezelfde beschaving. Op Quraqua ontdekt een team archeologen aanwijzingen die wellicht tot een verklaring van de monumenten kunnen leiden, maar ze hebben geen tijd meer om het verder te onderzoeken. Deze planeet is namelijk de locatie voor een eerste experiment in terraformatie, en daarbij zullen de archeologische locaties worden verwoest. Het lukt nog net om wat belangrijke artefacten mee te nemen. Net genoeg om te achterhalen waar de monumentenbouwers vandaan kwamen, en te kijken of ze daar nog steeds zijn. Maar op de planeet waar alle aanwijzingen naartoe leiden, zijn alleen sporen te vinden van een technisch weinig geavanceerde beschaving en zelfs die is inmiddels verdwenen. Net als op de andere planeten lijkt er zo ongeveer om de 8000 jaar een evenement op te treden, dat de beschaving totaal verwoest. Gaat dat ook op voor Aarde?

En vandaag, toen ze haar ogen dichtdeed en de koele straal over haar gezicht liet stromen, drong het opeens tot haar door dat het ruimtestation ook ontworpen was om te roteren. Om dezelfde effecten op te wekken.
En dat was wat er mis was.
Ze draaide de kraan dicht, droogde zich snel af, trok een Winck-overall aan en haastte zich naar de observatieruimte van de Academieploeg. Carson zat er nog, en Maggie ook. De anderen waren zich blijkbaar aan het klaarmaken voor de verkenningstoch.
‘Alles in orde?’ vroeg Carson toen ze het vertrek binnenstormde.
‘Waarom is het ontworpen om te roteren?’ vroeg ze luidkeels.
‘Waarom is wát ontworpen om te roteren?’
‘Het ruimtestation, natuurlijk.’
Maggie staarde haar stomverbaasd aan.
‘Waarom lijkt het zoveel op ónze ruimtestations, Frank? De Monumentenbouwers hadden waarschijnlijk anti-zwaartekracht en daarom namen we ook altijd aan dat ze kunstmatige zwaartekracht hadden. Maar waarom zouden ze dan roterende wielen bouwen?’
‘Misschien hadden we het wel mis,’ zei Maggie. ‘Misschien hebben we de Monumentenbouwers nog altijd niet gevonden, en anders —’

Het idee van zo’n archeologische speurtocht sprak me erg aan, maar de uitwerking viel tegen. Ik vond het een erg ingewikkeld boek, en tegelijkertijd een nogal onbevredigende puzzel, beide veroorzaakt doordat de auteur ervoor heeft gekozen om spanning te verhogen door de lezer niet in alle informatie mee te laten delen. Of in elk geval niet op zo’n manier dat ik het kon volgen ;)