iklees

Bij haar avontuur in Rome maakte Dr. Victoria Bliss kennis met internationale kunstschurk John Smythe, die haar daarna in de steek liet. Nu krijgt ze opeens een uitnodiging van hem om naar Stockholm te komen. Vicky gaat, en ondekt al snel dat ze — niet tot haar verrassing — geacht wordt een rol te spelen in de zoektocht naar een mogelijke schat op het landgoed van — mogelijk — een verre verwant van haar. Maar het is ook al snel duidelijk dat John Smythe niet de enige is op dat spoor.

John won the housekeeper’s heart by devouring her canapés and paying her extravagant compliments that made her giggle and blush. I couldn’t eat. I was too choked with rage.
John must have left Stockholm early that morning. I wasn’t impressed or touched by his apparent fidelity to his promise. I felt sure that protecting Gus wasn’t his only purpose in coming.
By catching me off guard, he had won the first round. I should have yelled for the police instead of appearing to accept him; now any accusations I might make would be weakened. Most galling of all was my suspicion that by hook or by crook, by gosh and by golly, he had somehow maneuvred me into the precise position he had meant me to occupy from the first. If my analysis of the situation was correct, there was only one way out of the dilemma that John had gotten us into, and that was what he always intended to do — dig up the field and find whatever might be there before illicit investigators could get to it.
His supposedly casual comments supported this conclusion. The conversation had turned to the house and its architectural features, its fine antique furnishings and decor. John babbled fluently about Dalarna baroque and eighteenth-century design. Gus looked impressed.
“You are a student of art, Mr. Smythe?”
“That’s one word for it,” I said.

Wat mij betreft minder goed dan het begin van Peters’ Amelia Peabody-serie, maar lekker leesvoer voor op reis, als je op een luchthaven toch een deel van je aandacht bij de omgeving moet houden. De spanningsboog vond ik in dit boek niet erg sterk. Vicky heeft eerst geen idee wat er aan de hand is — en als zij wel een idee heeft, weet de lezer dat pas veel later — en dan opeens zit ze vast op een afgelegen eilandje in een Zweeds meer, met een stel elkaar beconcurrerende kunstdieven.

PS. Bij het aanleggen van de link naar het vorige boek zag ik dat ik daar vrijwel hetzelfde heb gezegd, in vrijwel dezelfde bewoordingen. Lekker origineel…!