iklees

Jommy Cross is slan, en wees vanaf zijn negende als zijn moeder wordt vermoord. Want de mensen zijn bang voor slan en roeien ze systematisch uit. Jommy weet zich verborgen te houden tot hij oud genoeg is om de geheime technieken die zijn vader heeft ontwikkeld te kunnen beheren. Als het zover is, ontdekt Jommy dat alles ingewikkelder ligt dan hij dacht; echte slan heeft hij nog niet gezien, maar wel andere slan, slan die niet kunnen gedachtenlezen, en die de echte slan nog veel fanatieker haten dan de mensen.

Jommy Cross frowned unhappily. Everything about the slans was wrong. They were fools and murderers. They had started a stupid, ruthless, fratricidal war against the tendrilless slans. They sneaked around the country, using their diabolical mutation machines on human mothers — and the monstrosities that resulted were destroyed by medical authorities. Mad, purposeless destruction! And it simply didn’t fit!
It didn’t fit with the noble character of his father and his mother. It didn’t fit with his father’s genius, or with the fact that for six years he himself had lived under the influence of Granny’s squalid mind and remainded untouched, unsoiled. And, it didn’t fit with the fact that he, a half-grown true slan, had braved a trap he did not even suspect and because of one loophole in their net, one unknown factor, had so far escaped their vengeance.

Niet onaardig. De herkomst van de slan blijft lang onduidelijk, maar de ontknoping van het verhaal — zonder oplossing voor het grotere probleem van de slan-vervolging — is niet echt onverwacht.