iklees

Nigel Strangeways is nog maar net begonnen aan zijn verblijf als ‘visiting scholar’ aan de Cabot University (lees: Harvard) als een lid van de faculteit in gevorderde staat van ontbinding uit een kledingkluis rolt. De politie maakt graag gebruik van de Britse PI met een ingang in het academische wereldje, en zo raakt Nigel weer eens betrokken bij een moordzaak. De twee broers van de vermoorde professor, beiden ook werkzaam aan de universiteit, zijn voor de hand liggende kandidaten — zij hebben allebei hetzelfde motief: minder broers = meer erfenis. Maar in elk geval één van de twee heeft een waterdicht alibi: hij was ten tijde van de moord in Londen. Of is dat alibi, met het tijdsverschil, toch niet zo onaantastbaar? Of heeft de vermoorde Josiah, met zijn weinig toegeeflijk karakter, onder de leden van de faculteit andere vijanden gemaakt?

“Yes. And the only way to bring the criminal out into the open is to inform the press that you are detaining John and Sukie.”
Lieutenant Brady lit another cigarette, with great deliberation. “Spell it out. I’m just a boneheaded cop.”
It took Nigel the best part of half an hour to spell it out. Brady moved from incredulity to an astonished acceptance. “It could be,” he said when Nigel had finished. “But can you handle your end?”
“I hope so. You’ll have to risk that. If you pulled him in before we’ve made the neccessary investigations, you-know-who would come down on you like a hydrogen bomb. Your case must be watertight.”
“Don’t I know it!”
They discussed ways and means. Nigel was certain he now knew the identities of the killer and his next victim: Brady was almost persuaded too. But how to frustrate X without putting him on his guard? It would take a little time to make the necessary investigations, and there was no certainty that their results would be positive enough to produce an open-and-shut case, and in this little time X would believe he had a free hand.

Dat staat dus letterlijk zo in het boek, X. Nogal een zwaktebod, vind ik; niet eens proberen om de lezer zo lang mogelijk in spanning en onzekerheid te houden door niet alle informatie waarover de detective beschikt, te onthullen, maar gewoon net doen alsof Nigel en de inspecteur doodleuk over ene X zitten te praten, terwijl zij beiden precies weten hoe hij heet…Dit boek hoef niet mee terug naar huis: misschien heeft iemand hier in St Petersburg er iets aan, om Engels te oefenen, of kan het kamermeisje het verpatsen en er nog wat aan verdienen. Komt ook goed uit, want voor die plek in mijn koffer heb ik inmiddels twee Russische boeken aangeschaft, om mijn goede voornemen in de praktijk te brengen om weer Russisch te oefenen.